در کمانه

از پشت خمیده اش

از دست مضطرب او که مدام به موهایش چنگ می زند

از دو دستش که پشت سرش قلاب می شود گاهی

و نگاه طولانی او رو به بالا

وقتی که به پشتی صندلی      تکیه ای سنگین می دهد

از تکان خوردن گاه گاه شانه هاش

و دستی که گاه به سمت صورتش...

از خمیازه ای که نمی کشد

این وقت شب

معلوم است

که سایه ی پشت پنجره

خیلی غمگین است

باید در این رفت و آمد ابدی

 کسی باشد

ترجیحاً در نقطه ای ساکن باشد

و جایی داشته باشد وسیع

برای تمام آوارگانِ از تجربه های تلخ برگشته

تا امید بدمد در آدم ها

 دوباره بروند

دورتر بروند

پی تجربه های نامعلوم

و بعد که خسته شدند یا شکسته

برگردند

 به آن ها دلداری بدهد

کسی که سالهاست نشسته  روی خط نرم زندگی اش

و حواسش هست

تا آدمهای در حال سقوط را نجات بدهد

.

.

.

.

-----------------------------------------------------------------------------------

^×برای مادر 

 که دوستش داریم.

مادر تو را تکان می دهد

سرم گیج می رود

کنج اتاق کز کرده ام

بیایید در لاشه ی این کودک

دنبال ترس بگردیم

تو به لوور رفته ای

و من عشقی قدیمی  را

 از هفت سوراخ این زندگی بیرون می آورم

عجیب نیست که تا رهایم می کنی

از حال می روم

و به گذشته برمی گردم؟

.

کاغذهایم هنوز خالی اند

من به دیدن خانه ی نوعروس می روم

کاغذهایم زرد

کاغذهایم خط خطی

من به دیدن نوزاد می روم

کاغذهایم را از عدد پر کرده ام

و سرم سنگین است

مامور فرودگاه می پرسد: در چمدان بار کاغذ دارید؟!

در چمدان بار کاغذ دارم

در چمدان بار دارم

بار     چیز خیلی سنگینی است    وقتی

قرار نیست جایی زمین گذاشته شود